Overdenkingen

Hier verschijnt iedere maand de overdenking uit 't KLInKT, het kerkblad van onze gemeente.

 

Overdenking

Juni 2021 - Pastor Erik Tramper

“GEDULDIG WACHTEN”

Handelingen 1:6-8:
Zij die bijeengekomen waren, vroegen Hem: ‘Heer, gaat u dan binnen afzienbare tijd het koningschap over Israël herstellen?’ Jezus antwoordde: ‘Het is niet jullie zaak om te weten wat de Vader in zijn macht heeft vastgesteld over de tijd en het ogenblik waarop deze gebeurtenissen zullen plaatsvinden. Maar wanneer de heilige Geest over jullie komt, zullen jullie kracht ontvangen en van mij getuigen in Jeruzalem, in heel Judea en Samaria, tot aan de uiteinden van de aarde.’

 

Mijn jongste kleinzoontje, Samuel, is dol op ijsjes. Het liefst eet hij ze de hele dag door. Ook als hij bij oma en opa is, of als oma en opa bij hem thuis de oppas hebben.

“Opa krijg ik een ijsje?”, vraagt Samuel aan zijn opa. “Even wachten mijn lieve jongen”, zeg ik.
Een halve minuut later vraagt Samuel weer aan opa: “Opa krijg ik een ijsje?”, en ik zeg wederom. “Even wachten jongen, je hebt een uurtje terug nog een ijsje gehad, dus nu even wachten.”
Een kleine minuut later … “Opa krijg ik nu een ijsje?”, en ik zeg; “Nee… Samuel je moet echt even wachten, strakjes over een uurtje of zo dan krijg je weer een ijsje.”
Na goed een minuut vraagt het kleine lieve manneke weer om een ijsje: “Opa krijg ik een ijsje”? ik kijk hem zwijgend aan en haal een beetje mijn schouders op. “Lieve jongen, opa heeft toch gezegd dat je een poosje moet wachten.”
“Maar opa ik kan niet wachten, dat is zo moeilijk …”

Wachten, dat vinden we allemaal moeilijk. Geduld is een mooie gave van de Heilige Geest.
Voor kleine kinderen onder de twee jaar is het helemaal moeilijk. Zij hebben volgens de psychologie nog geen echt tijdsbesef zoals wij dat hebben. Kinderen onder de twee jaar hebben niks met strakjes.
Wachten … dat vinden we allemaal moeilijk. Geduldig wachten op dat wat komt. 
In vers 6 t/m 8 uit het eerste hoofdstuk van het boek Handelingen lezen we ook over het moeten wachten van de leerlingen.
Ook de leerlingen zijn ongeduldig, ook zij worstelen met hun verwachtingen, ook zij worstelen met het moeten wachten. En dan roept Jezus op tot enerzijds vertrouwen op God en anderzijds het geduldig wachten op de Heilige Geest. Jezus roept hen op om samen eensgezind te wachten op een aanraking van de Geest. Jezus roept hen op om samen te wachten, samen te bidden, samen te wachten op dat wat in en door de Geest gaat gebeuren.
Samen wachten en bidden in verbondenheid. Samen verbonden zijn in en door gebed. In afwachting op de werking van de Heilige Geest. Zo is de christelijke gemeente begonnen.

Nog even wachten en we krijgen weer meer ruimte. Nog even wachten en we mogen weer naar de kerk. Nog even wachten en we mogen weer zingen en elkaar ontmoeten. De tijd na Corona gaat langzaam maar zeker aanbreken … de tijd na de Corona pandemie.
We verlangen er naar … En toch, de tijd van voor de Corona crisis zal niet meer terugkomen. We staan aan de vooravond van een nieuw tijdperk, de tijd na de Corona crisis.
Vele mensen hebben dan ook hun vragen en bedenkingen. Hoe zal strakjes de samenleving weer gaan functioneren. Dat geldt ook voor ons gemeenteleven. Want Corona heeft ook dingen veranderd. Denk alleen maar aan de wekelijkse online-diensten die we nu uitzenden. De online-diensten hebben ons veel zegen gebracht, maar ze leveren ook vragen op. Hoeveel mensen zullen er strakjes weer komen naar de samenkomsten op zondag? Ik heb slechts een handvol diensten meegemaakt voor de uitbraak van de coronacrisis en toen mocht ik telkens meer dan 100 mensen in de kerkzaal begroeten … zal dat strakjes ook weer zo zijn … of blijven er ook veel mensen vanuit thuis op de bank met een lekker bakje koffie erbij, de diensten volgen.
We weten het niet … het is afwachten. En hoe gaat dat strakjes met de liederen die we zingen … ook daarin is wel het een en ander veranderd sinds de online-diensten.
Ik ben inmiddels, vanuit een opdracht van de kerkenraad, samen met Anoeska Gijzel bezig met de voorbereidingen om een taakgroep liturgie te vormen om over dit soort belangrijke dingen na te denken en richting te zoeken om de kerkenraad en de gemeente te kunnen adviseren.
Ook zijn er op dit moment vragen rondom de inrichting van het liturgische centrum. Een van de vragen is of we de preekstoel nog een plaatsje gaan geven. Geen makkelijk vraagstuk want de meningen binnen de gemeente hierover zijn behoorlijk verdeeld.
De gemeente heeft voor Corona ook het verlangen uitgesproken om kerk voor het dorp te willen zijn. Maar hoe vertalen we dit verlangen in ons belijden als gemeente. En wat gaan we dan precies doen om kerk voor het dorp te kunnen zijn. Wat gaan we anders doen … Daarnaast zijn we in het verlengde van dit verlangen vanuit de kerkenraad een onderzoek gestart naar de mogelijkheid om een pioniersplek te starten in Rilland. 
Wanneer ik terugdenk aan de tekst uit Handelingen, dan zie ik overeenkomsten tussen toen en nu. Evenals de groep discipelen en de grote groep om hen heen, ze waren volgens mij met ongeveer 120 mensen, staan we aan de vooravond van een nieuw tijdperk. De tijd na Corona.
En Jezus adviseerde hen om samen te blijven in gebed en in afwachting en verlangen.
Verbondenheid, Koinonia, onderlinge verbondenheid, samen bidden, samen geduld bewaren.
Naar de Geest luisteren, naar elkaar luisteren. De ander hoger achten dan jezelf. Niet jouw mening willen opdringen maar vragen wat die ander wil en wat zijn of haar motivatie daarbij is.
Steeds weer in geduld en afwachting en verbondenheid, Jezus ontmoeten in elkaar. Je steeds weer realiseren dat je in de ogen van de ander Jezus mag ontmoeten. Daarom moet je de ander hoger achten dan jezelf. Alleen daarom…
En vanuit die nederige dienstbaarheid mogen we vervuld raken met Gods Heilige Geest, de Geest van Jezus.
Weet je lieve mensen, we hebben een prachtige gemeente, een Bron van Leven, laten we zuinig op elkaar zijn en elkaar vasthouden en samen bidden en samen ook durven wachten … durven wachten, omdat we het mogen ver- wachten van de Bron van Liefde, de Bron van Leven.

 

Om mijn keel een beetje te verwennen (omdat ik zuinig ben op mijn stem) heb ik vaak anta- flu honing snoepjes in mijn broekzak. Mijn kleinzoontje Samuel weet dat en heel vaak komt hij naar me toe en vraagt: “Opa wil je een snoepje voor je keel?”. Ik zeg dan telkens: “Ja, dat wil opa heel graag”.
Daarna geef ik Samuel een keelpastille uit mijn broekzak. Heel minutieus haalt hij er dan het papiertje af … en dan begint de grap.
Hij zegt dan: “Hij plakt een beetje opa”. Dan zeg ik: “Stop maar snel bij opa in zijn mond.”
“Even wachten opa”, zegt Samuel dan. Ga eerst maar eens op de bank zitten”. Ik ren dan vervolgens naar de bank en zeg dat ik er heel veel zin in heb.
“Even wachten opa … je moet nog even wachten …”
En als ik dan in zijn lieve, ietwat ondeugende ogen kijk, dan voel ik een diepe liefde in mij opkomen. Natuurlijk wil ik wachten … geduldig wachten … en hopen … en verlangen.
Het is de liefde die dit alles mogelijk maakt, een gave van de Geest, genade.

Pastor-opa Erik 


 

Archief