Overdenkingen

Hier verschijnt iedere maand de overdenking uit 't KLInKT, het kerkblad van onze gemeente.

 

Overdenking

September 2021 - Pastor Erik Tramper

Zodra Jacob bij Pniël (de rivier) was overgestoken, zag hij de zon opkomen. Gen 32:32
Esau rende Jacob tegemoet, sloot hem in zijn armen en kuste hem. Beiden lieten hun tranen de vrije loop. Gen33:4

 

Op zondag 19 september hebben we als gemeente onze startzondag gehad. Mooi dat we dat dit jaar weer met elkaar hebben kunnen vieren. Ik hoop dat het een gezellige en toch ook drukbezochte bijeenkomst zal worden. Nu ik dit aan het schrijven ben is het 14 september, dus ligt het nog voor ons, maar als wij de NieuwsBron ontvangen en lezen ligt de startzondag waarschijnlijk al weer achter ons.
De scholen zijn in de week van 6 september begonnen, de zomervakantie ligt achter ons. Sommige kinderen zullen met frisse moed begonnen zijn en vinden het fijn om hun vriendjes en vriendinnetjes weer op school te ontmoeten en anderen hebben moed en zin moeten verzamelen, want het is ook altijd weer even wennen voor groot en klein.
Inmiddels is ook een grote meerderheid van de Nederlanders ingeënt  tegen het COVID virus en langzaam maar zeker kunnen we als samenleving weer een beetje het leven oppakken zoals we het gewend waren van voor de pandemie. Sommige dingen zullen echter niet meer ‘als vanouds’ terug keren. De tijd is verder gegaan en er zijn dingen veranderd die ook onomkeerbaar zijn.
Hoe zal ons gemeenteleven vorm gaan krijgen het komende jaar? Zullen de diensten weer als vanouds bezocht gaan worden. Zullen de activiteiten voor de jeugd en de gesprekskringen en de ontmoetingsmiddagen voor ouderen weer goed bezocht gaan worden. Zullen er weer nieuwe mensen opstaan om bijvoorbeeld het ambt van diaken inhoud te geven. Het ambt van diaken is een mooi en belangrijk ambt binnen de traditie van de kerk en een ambt wat zeer belangrijk is voor een gemeente die graag gemeente voor het dorp wil zijn en om wil zien naar de eigen gemeenteleden en ook graag wil omzien naar de mensen buiten de eigen gemeente. Hoe zal onze gemeente zich gaan ontwikkelen, waar zullen we Gods zegen mogen ervaren? Allemaal ook spannende vragen.
Het leven kent zijn vragen en zijn antwoorden, zijn vreugde en zijn verdriet, zijn zekerheden en zijn onzekerheden. Soms zijn we vol geloof, vol vertrouwen en goede moed en soms zien we het alles behalve rooskleurig en zijn we vol ongeloof en twijfel. Ik denk dat we dat allemaal wel kennen, ons leven, ons geloofsleven kent zijn hoogtepunten en zijn dieptepunten….
Ik heb twee teksten uit het boek Genesis boven deze overdenking gezet. Ze gaan over Jacob en over Ezau. De teksten kan je koppelen aan een nieuwe start, een nieuw begin. En reken maar dat het spannend en onzeker was voor Jakob. Hij zal enerzijds uitgezien hebben naar de hereniging met zijn broer, maar anderzijds was hij ook bang. En het kostte Jakob ook strijd. Een heftige strijd die hem voor het leven heeft doen veranderen. Maar Jacob ging deze strijd niet uit de weg en hield zich dapper. Mooi om te lezen dat Jacob na zijn doortocht door de rivier, weliswaar gewond uit de strijd gekomen, het licht zag. Na een nacht vol strijd en zorgen zag Jacob de zon opkomen. En slechts 5 verzen verder lezen we dat Ezau zijn broer Jacob tegemoet rent en ze elkaar in tranen omarmen. Wat een prachtig verhaal, wat een prachtig thuiskomen.


Dat dit verhaal ook ons verhaal mag raken, dat dit verhaal voor ons persoonlijke betekenis mag hebben. Dat dit verhaal herkenbaar mag zijn en steeds weer in vervulling mag gaan in ons persoonlijk leven en in ons gemeenteleven. Het is immers ook een opstandingsverhaal dat mag wijzen op Jezus Christus.
Ik wil graag afsluiten met een mooi gedicht: 
 

Vanmorgen

 

Vanmorgen in de vroegte kroop de zon,
zo warm op mijn gezicht, bij mij naar binnen,
verhelderend, of ik beter denken kon
of kiezen, of gewoon opnieuw beginnen.

 

Zo zorgeloos, de wind was in de lucht,
’t was of ik vrij was van de daagse dingen,
waarover ik zo regelmatig zucht.
Vandaag mocht ik de hele dag wel zingen.

 

Dat wil je toch? Mijn hart begon de wijs.
Dat kun je toch? Mijn hoofd verzon de zinnen.
De dag ging open als het paradijs
en even dacht ik: Ik loop zo naar binnen.

 

Omarm het, zei mijn hart, vertrouw het maar,
het mooiste in je leven gaat nog komen,
er is een tijd van leven en van dromen,
ooit op een dag komt alles bij elkaar.

 

Ik geloof …

 

Pastor Erik


 

Archief